Extra veel brokjes voor het ontbijt en natuurlijk een overheerlijke traktatie om je pootjes bij af te likken. Was ik maar elke dag jarig! 

Na de extra lange middagwandeling lig ik nu voldaan terug te denken en laat ik de laatste drie jaar even de revue passeren. Een goed moment om even te reflecteren, weetjewel.

Het begon allemaal in Hei- en Boeikop, op de boerderij. Al mijn broertjes en zusjes waren al door baasjes opgehaald. Alleen ik, toch de leukste, was nog over en zat te wachten op een baasje. En daar kwamen ze hoor, mijn toekomstige baasje en vrouwtje. Ze zagen mij en waren natuurlijk op slag verliefd. Ik mocht mee naar Haarlem!

En toen kon het 'boeven' gaan beginnen. Heerlijk m'n scherpe tandjes in alles wat ik tegen kwam: schoenen, kussentjes, afstandsbedieningen. Lekker alles ontdekken!

Waar ik níet mijn tanden in mocht zetten, zo bleek al snel, was een rare snuiter met hangoren die ook hier woonde, luisterend naar de naam Henk. Henk en ik zouden al snel gabbers worden.

Aaah, wat heb ik de afgelopen jaren toch heerlijk gesmuld van al het lekkers waar de baasjes mee kwamen. Het hoogtepunt was wel een levensgroot bot, waar ik weken aan geknabbeld heb. Om nog maar te zwijgen van alle heerlijkheden die ik hoogstpersoonlijk zelf in bosjes, parken en onder auto's heb gevonden. Smikkelen en smullen!

De herst kwam...

Het werd lente...

En weer zomer...

Geapporteerd uit de singel...

Water, water, water, water, ik..was..en..ben..dol..op..WATER!

Wat waren het mooie jaren... Ach, ouder worden heeft ook z'n charme. Ik beheers inmiddels de boevenstreken tot in de puntjes, ben een ster in balspelletjes geworden en ken alle parken, bossen en meren in de wijde omtrek als geen ander.

En sinds vier maanden ben ik ook de trotse tante/grote zus geworden van de mensenpup die onze roedel is komen versterken (zie vorige log). Nog maar weer even een kiekje van mijn nieuwste vriendje.

Ik hoor de riem alweer rinkelen in de gang! Ze komen me weer halen voor nog een rondje lopen. En vanavond natuurlijk een feestmaaltijd, hè. Heb nu al weer zin in mijn volgende verjaardag!

Party poot,

Nanoek

Tja, het is toch een mensenkindje geworden. Koen heet de kleine meneer. Ik had sterk gehoopt op een pup, maar ik vrees dat ik er niets over te zeggen had. Ach, het is een mooi menneke hoor, daar niet van. Leuk, schattig, ruikt lekker (zeker met volle broek), maar je hebt er als levendige jonge hond zo weinig aan.

"Net geboren, een hoop drukte...hallo ik ben er ook nog!"

"Gelijk met m'n snuffert erbij natuurlijk."

"Gelukkig werd ik niet vergeten. Het bezoek vond mij natuurlijk leuker."  

"Toch werden er te veel foto's gemaakt van dat kereltje. Ik wist me vaak wel in het beeld te wurmen."

"Ach, toen de rust was wedergekeerd kon ik een beetje wennen aan het nieuwe roedeltje. Wel gezellig zo"

 

"En zeg nou zelf...is het geen schattig kereltje? Inmiddels zijn we al weer drie maanden makkers."

Vrouwtjes verlof is binnenkort voorbij, dus kan ik hopelijk weer wat vaker ongezien achter de laptop kruipen om deze 'secret weblog' beter bij te houden.

En dan is het zomaar een klein jaartje later... Watskebeurt? Vrouwtje heeft een puppy in haar buik! Ik heb dat de afgelopen maanden eens goed aangekeken en op de laatste mooie nazomerdag in de hangmat overdacht...wat betekent dit voor mij?

"Tjee, Nanoek, dat is toch geweldig goed nieuws, zo'n kleintje", hoor ik je denken. "Een speelmaatje erbij, wat meer leven in de brouwerij, een partner-in-crime voor toekomstig kattekwaad en de belangrijke taak om de kleine rakker te beschermen tegen alle kwaad van buitenaf. Lijkt me super!"

Ja, tuurlijk, had ik ook allemaal bedacht, maar deze blonde denkt dóór, hè. Ik ga dan liggen peinzen en filosofisch liggen doen. Wat er zoal door mijn fraaie kop flitst? Hieronder een aantal hersenspinsels die de revue passeerden...

"Hmm, ik ben nu het absolute middelpunt (en terecht) van aandacht van vrouwtje en baasje en dit bevalt mij uitstekend. Moet ik de schijnwerpers straks gaan delen met die kleine opdonder?"

"De 'nieuwe' heeft toch wel zijn eigen etensbak en eigen
brokjesvoorraad, mag ik hopen? Ik ben de beroerdste niet hoor,
maar bij het delen van eten trek ik toch echt de grens!"

"Hij moet maar bij Henk in het konijnenhok gaan slapen, want mijn
kussen is toch echt te klein voor z'n tweëen. Enne, ík niet meer
op de bank, die kleine óók niet op de bank, hè."

"Ach, weet je wat het is, eigenlijk kan ik niet wachten tot hij er is...
mijn nieuwe maatje voor het leven.  

Heerlijk samen optrekken, samen boeven, samen voldaan in
slaap vallen. Als ik een beetje opschuif kan hij namelijk makkelijk op mijn kussen. Wat duurt dat wachten lang...wanneer komt die kleine spruit?"

Mochten jullie je zorgen hebben gemaakt ... sorry.

Ik heb even een halfjaartje een sabatical genomen. Ook labjes moeten er af en toe even tussenuit, zeker degenen die in het uiterste geheim een weblog bijhouden. Het is dan heel belangrijk dat je éven een paar maandjes je rust pakt om vervolgens weer sterker terug te komen.

Het hoogtepunt van de afgelopen maanden was toch wel de vakantie naar Polen en Slowakije waar ik vrouwtje en baasje mee naar toe heb genomen.

We kijken even naar de beelden...